نیروانا
سر زد دوباره شعر من . . . تا تو فراموشم شوی
« بيست سال اول زندگي آدم هر روزش ، اگه خوب باشه عشق ميشه و توي دلت ميشينه اما واي به روزاي تلخش كه عين شلاق مي خوره به روحت و هيچكي هم روش مرهم نميذاره حالا وقتي از مرز بيست سالگي مي گذري با اين همه روزاي پر از شادي و خبراي خوش و خواسته هايي كه بالاخره برآورده شده، تويي و كبودي ها و درد وحشتناكي كه تمومي نداره و نميگذاره تو طعم خنده رو بچشي خنده اي كه شادت كنه به يادت بياره اين زندگي همونيه كه دنبالش بودي توي تنت درد مي پيچه و تو به هرچي خوشي و ناخوشي لعنت مي فرستي از اون به بعد روزاي خوشه كه شلاقو مهمون تنت مي كنه... واقعا راه چاره اي هست؟!!!! » سلام بازم يه كار ناتموم که البته امیدوارم خیلی زود کاملش کنم. شعرامم داره مثل روياهام ناتموم ميشه : اينجا نشسته اي ، تلفن زنگ مي خورد لعنت به هرچه آدمِ بي جا به فكر من لبخند مي زني! نگرانم ولي چرا؟ . . . ]روياي من! از اين شبحِ مست دل بكن
شب هــا را
روزهـــا را
حتی دیگـر
مالک چشــم های خود نیستیم
چه لطـف بزرگـی می کند
کـه راه را
نشان مـان می دهد
"شـــیطـــان!!"
(ستاره قربان پور)
